oprogramowanie komputerowe arisco reklama: PRODUCENT OBUWIA PROFILAKTYCZNEGO WAŁĘSA & PALUCH s.c.

Domy Prawo O DPS, Kontakt

Dobre praktyki w Domu Opieki Bierezowskij (Rosja)

wstecz

(aut. Jelena Nikołajewna Prokopienko - MEDI 3/2012; dps.pl 25.10.2012)


Jelena Nikołajewna Prokopienko - zastępca Dyrektora do spraw dydaktyczno-wychowawczych Krajowej Państwowej Placówki Opieki Społecznej, Dom Opieki dla Dzieci Niepełnosprawnych Umysłowo "Bierezowskij", Rosja


W malowniczym zakątku Kraju Krasnojarskiego, w otoczonej borem sosnowym miejscowości Bierezowka, znajduje się dom opieki „Bieriezowskij". Niepełnosprawni chłopcy i dziewczęta w wieku od 4 do 18 lat dzieci - sieroty i dzieci pozbawione opieki rodzicielskiej, pozbawione opieki osób, które powinny ręka w rękę prowadzić swe dzieci przez życie, odnalazły ciepło i czułość w domu dziecka, gdzie czują się chronione i komuś potrzebne.


Dla absolutnej większości dzieci i młodzieży dom dziecka jest przestrzenią, w której toczy się całe ich życie. W placówce na stałe przebywa 335 niepełnosprawnych dzieci. Stworzenie wspólnej przestrzeni do życia i rehabilitacji wszystkich byłoby niemożliwe bez uwzględnienia ich indywidualnych cech i szczególnych możliwości. Trudności z realizacją powyższej zasady polegają na tym, że nasi wychowankowie reprezentują całkowicie niejednorodną grupę niepełnosprawnych dzieci: począwszy od praktycznie niewyuczalnych, leżących, po grupy dzieci i młodzieży z najlepiej zachowanymi zdolnościami intelektualnymi i możliwościami. W wielu przypadkach wymaga to szczególnej, specyficznej organizacji działalności specjalistów zatrudnionych w placówce.

Działalność rehabilitacyjna w domu dziecka ma charakter systemowy i planowy. Wspólna praca wszystkich specjalistów jest skierowana na kompleksową, społeczną, medyczną, psychopedagogiczną rehabilitację niepełnosprawnego dziecka. W placówce stosuje się kilka innowacyjnych technologii, które można podzielić na trzy grupy:

  • pierwsza grupa jest bezpośrednio ukierunkowana na chore dziecko i jego najbliższe otoczenie,
  • druga grupa - na personel placówki,
  • trzecia - na organizację środowiska rehabilitacyjnego.

Wszystkie one sprzyjają poprawie jakości opieki społecznej, zwiększeniu konkurencyjności placówki i ułatwieniu dostępu do usług socjalnych.
Organizacji środowiska rehabilitacyjnego w domu dziecka stawiane są wysokie wymagania. Brany pod uwagę jest zarówno czynnik estetyczny, jak też likwidacja barier w dostępie wychowanków do usług.

Szczególną uwagę poświęca się tu rehabilitacji społecznej, która zawiera rehabilitację:

  • socjalno-bytową,
  • społeczno-zawodową,
  • socjokulturalną.

Rehabilitacja społeczna niepełnosprawnego dziecka na podstawie indywidualnego programu rehabilitacji rozpoczyna się od chwili jego przybycia do domu dziecka. W wieku przedszkolnym rehabilitacja jest ukierunkowana przede wszystkim na kształtowanie nawyków higienicznych, kształtowanie zachowań społecznych, wyczucie i rozwój potencjału dziecka.

Wraz z dorastaniem wychowankom zaszczepia się bardziej złożone nawyki zachowań społeczno-zawodowych. Troszczą się oni o wygląd otaczającego terenu, codziennie zamiatają ścieżki, sprzątają śmieci, pielęgnują roślinność. Różnorodność kwiatów na terenie domu dziecka poraża swym widokiem. Rozsady kwiatowe, wyhodowane rękoma dzieci, zdobią cały teren domu dziecka.

Pod kierownictwem doświadczonego pedagoga w pracowni krawieckiej prowadzona jest nauka szycia prześcieradeł, poszewek, powłoczek, fartuchów, naprawiania odzieży. W pracowni kucharskiej dziewczęta chętnie przygotowują sałatki, kanapki, pieką ciasta.

Rehabilitacja ruchowa jest przez nas widziana, jako zbiór wszelkich działań związanych z usprawnieniem narządów ruchu i rozwojem fizycznym wychowanka. Dzieci z przyjemnością odwiedzają gabinet masażu, fizjoterapii i salę kinezyterapii w celu szybszej poprawy stanu zdrowia, usprawnienia i zapobiegania powikłaniom pochorobowym.

Rozwój fizyczny wychowanków w domu dziecka zajmuje ważne miejsce w procesie kompleksowej rehabilitacji ruchowej. Dzieci chodzą na lekcje wychowania fizycznego, basen, trenują w sekcjach minifutbolu, koszykówki, letnich i zimowych dyscyplin sportowych. Szczególny zachwyt dzieci budzą zajęcia z hipoterapii.

Drużyna domu dziecka w minifutbolu niejednokrotnie brała udział w turnieju Seni Cup organizowanym przez Toruńskie Zakłady Materiałów Opatrunkowych S.A. i niejednokrotnie była zwycięzcą tego turnieju.

Rehabilitacja psychologiczna jest rozpatrywana, jako udzielanie wsparcia psychicznego wychowankom, personelowi, rodzicom, poprzez treningi, dyskusje, wykłady, prezentacje przygotowywane przez specjalistów, pedagogów i psychologów oraz wolontariuszy. Ważnym aspektem rehabilitacji psychologicznej jest szkółka niedzielna, zorganizowana przez Cerkiew Swiatowwiedeńską (pod wezwaniem Ofiarowania NMP). Zajęcia prowadzone w szkółce niedzielnej z przedmiotu „Pismo święte" mają charakter wychowania duchowego i moralnego, a także sprzyjają rozwijaniu u dzieci takich cech jak: miłosierdzie, współczucie, umiejętność przebaczania krzywd, chęć pomocy potrzebującym i bycie tolerancyjnym we wzajemnych stosunkach: zarówno w kontaktach z rówieśnikami, jak i z dorosłymi.

Nasze doświadczenia udowadniają, że ważna rolę w rehabilitacji socjokulturowej grają poprawnie dobrane zabawy w czasie wolnym. Uważamy, że każde dziecko jest osobą utalentowaną i nasze zadanie polega na pomocy wychowankom w ujawnieniu ich zdolności twórczych, stworzeniu dla nich takich warunków, w których każde dziecko będzie się rozwijało z uwzględnieniem jego indywidualnych talentów i możliwości. Aby zrealizować postawione przed nami zadanie, stosujemy w naszej pracy nowoczesne metody i technologie takie jak:

terapia rysunkowa, muzyko-terapia, arteterapia „terapia poprzez sztukę", wciąganie wychowanków w imprezy kulturalno-wypoczynkowe, odwiedzanie rozlicznych placówek kulturalno-wypoczynkowych,

teatralizacja (artystyczno-słowna, zabawowa),

terapia wokalna (leczenie poprzez śpiew) itd.

Występy, mające regularny charakter i tworzące sytuacje sukcesu, sprzyjają rozwijaniu kontaktów społecznych, podnoszą poziom samooceny, pozwalają wyzbyć się kompleksów, pomagają niepełnosprawnym dzieciom w dokonaniu samoakceptacji, byciu bardziej komunikatywnym, otwartym w kontaktach społecznych.
Prawo do edukacji mają wszystkie dzieci, włączając w to dzieci niepełnosprawne, niezależnie od przyczyny niepełnosprawności. Dla każdej grupy dzieci wyposażono sale do zabaw, a do nauki - klasy szkolne. I uczniom, i dzieciom stworzono sprzyjające warunki do produktywnej działalności. W klasach szkolnych znajdują się kompleksowe urządzenia interaktywne. Wykorzystywanie na lekcjach w domu dziecka filmów oświatowych jest już powszechną praktyką, a teraz dodano do nich specjalne komputerowe programy edukacyjne, konsole do gier, prezentacje komputerowe.

Klasa komputerowa pozwala wyprowadzić wychowanie niepełnosprawnych dzieci na jakościowo nowy, nowoczesny poziom. Rozszerza to krąg kontaktów i wyobrażenie o otaczającym świecie, a także rozwija zdolności poznawcze.

Czytelnia domu dziecka jest unikalnym miejscem, gdzie każde dziecko może korzystać z książek i innych przydatnych źródeł informacji. W czytelni odbywają się dyskusje, konkursy, wirtualne wycieczki, wieczorki literackie i spotkania towarzyskie, okrągłe stoły, dysputy. Na bazie czytelni prowadzone są lekcje i zajęcia z różnych dziedzin: estetyczne, duchowe, ekologiczne, patriotyczne, krajoznawcze. Czytelnia stanowi dla dzieci ważne „miejsce publiczne." Daje możliwość komfortowego wspólnego spędzania czasu i jest „kącikiem wypoczynkowym", gdzie można ukryć się przed presją, hałasem, zamętem.

Zajęcia rehabilitacyjne prowadzone w domu dziecka pozwalają wykryć pozytywną dynamikę w rozwoju niepełnosprawnych dzieci. Uczestnicząc w imprezach poza murami domu dziecka, na ulicach, w szkole, w miejscach publicznych, dzieci zaczęły się czuć bardziej pewne siebie, bardziej otwarte i bardziej skłonne do kontaktu z innymi ludźmi.

Na zakończenie, chciałabym zauważyć, że praca rehabilitacyjna z dziećmi w domu dziecka, przy jej poprawnej organizacji jest w zasadzie tą przestrzenią, gdzie kształtuje się osobowość wychowanka, podstawowy poziom jego wiedzy społecznej, umiejętności i kompetencje dziecka, co stanowi fundament jego sukcesów w samodzielnym, dorosłym życiu w społeczeństwie, rodzinie lub placówce opieki psychoneurologicznej.